Ralph Tuijn Adventures

Vorderingen Indian Ocean Challenge

2012-01-26T21:45:00.000-08:00

Afgelopen maanden erg druk geweest met vooral sponsoring wat ik deze crisistijd niet mee valt en wat denk ik ook een reden is dat er de laatste tijd minder expedities doorgaan. Het ziet er naar uit dat het project allemaal wel rond gaat komen en dat het zeker doorgaat. Een laatste grote hobbel op de weg was of eigenlijk is mijn werk. Ik werk in de geestelijke gezondheidszorg als verpleegkundige en daar is normaal gesproken altijd genoeg werk totdat minister Schippers besloot dat er 20 % bezuinigd moet worden en dat betekend dus ook dat dat bij mijn werkgever de Parnassia Bavo Groep moet gebeuren. Op de werkvloer moeten nu zo'n 15 % van het personeel wegbezuinigd/ ontslagen worden en dan is het natuurlijk niet echt handig als je 4 maanden onbetaald verlof wil aanvragen om een oceaan over te roeien oftewel ik kreeg meegedeeld van mijn manager dat ik dus ontslag moest nemen. Echter een week eerder was ik toevallig in contact gekomen met het hoofdkantoor van de Parnassia Bavo Groep in Den Haag (ik zelf werk op lokatie Dijk en Duin in Castricum). Het bleek dat ze net een nieuw fonds aan het oprichten waren: Het KinderActief Fonds, een fonds dat kinderen van psychiatrische patienten mogelijkheden bied bij finaciele gebreken om een zo normaal mogelijk leven te leiden. Dergelijke kinderen kunnen dan sporten, dagjes uit, etc. Ik kwam op het idee om dit goede doel aan mijn expeditie te koppelen omdat ik altijd goede doelen aan mijn projecten koppel en daar fondsen voor ga werven. Daarnaast zou het dan natuurlijk mooi zijn als ik met betaald verlof zou kunnen en mijn baan zou behouden. Het werd met groot enthousiasme ontvangen en nu wacht ik alleen nog op goedkeuring van de Raad van bestuur. Hopelijk krijg ik vandaag antwoord en is het allemaal goed en dan is de weg definitief vrij

Nieuwe oceaanroeiboot te water gelaten

2011-10-16T12:41:00.000-07:00

De afgelopen maand is er hard gewerkt aan beide oceaanroeiboten.

De nieuwe oceaanroeboot: Het roer en de roerlijnen zijn aangebracht, veiligheidslijnen zowel binnen- als buitenboord zijn bevestigd, de nieuwe op maat gemaakte 100 % waterdichte luiken zijn aangebracht op de plek van de accu's en de watermaker omdat de kunststofluiken tijdens de drie vorigeoceaanoversteken toch wel flink lekten en dat is niet echt wenselijk voor de belangrijke en erg dure apparatuur die er onder zit. Gps antennen is gemonteerd, alle resterende hendersonluiken zijn ingekit evenals bevestigingsogen voor het reddinsvlot en waterjerrycans aan dek. De kragen van de riemen zijn afgesteld en dus was het dan eindelijk tijd om de nieuwe boot voor het eerst te water te laten en de eerste kilometer te roeien naar haar ligplaats in het water bij Zaadnoorddijk in Uitgeest en dat roeide voor geen meter, maar dat was te verwachten. De boot is totaal niet uitgebalanceerd zodat de boeg 30 centimeter hoger uit het water steekt dan de spiegel. Daardoor is de stand van de bladen ten opzichte van het water verschrikkelijk, maar het was wel even leuk om voo het eerst wer een paar slagen te maken. Het afstellen komt later wanneer er meer gewicht in de boot zit en er echt getest en getraind gaat worden.

Beide boten bijna gereed.

2011-09-24T01:01:00.000-07:00

Beide oceaan roeiboten zijn prachtig afgewerkt door sponsor Feki's quality (http://www.bootlakker.nl/). De Zeeman Challenger ziet er weer als nieuw uit. Misschien nog wel mooier dan de nieuwe boot. De Zeeman Challenger is de boot met de rode Neosil verf onder de waterlijn. De nieuwe boot is op de elektriciteit na zo goed als klaar. Afgelopen week nog een paar laatste fillets aangebracht en horizontale plankjes aangebracht in de twee grootste compartimenten aan dek ten behoeve van de Schenker watermaker en de Optima gelaccu's.

De Zeeman Challenger wordt ook weer in rap tempo opgebouwd. Het verbogen hoofdluik van de kajuit isverwijderd en vervangen, de ogen aan de buitenzijde van de romp zijn aangebracht. Aan dek zijn zes nieuwe hendersonluiken geplaatst. Het roerbeslag, ogen voor de veligheidslijnen aan dek, sony boxen, vertilator, gps antenne, ogen en katrollen voor stuurlijn, kikkers, bolkompas, roeidollen, roerlijnen, toplicht, boordlichten, zonnepanelen, gps-houder, steunen voor reserveriemen zijn bevestigd en de eerste sponsorstickers zijn op de boot aangebracht.

"Zeeman Challenger" en "Flying Dutchman"

2011-09-05T12:23:00.001-07:00

Gisteren hebben we de laatste hand gelegd aan de nieuwe oceaanroeiboot voordat hij het water in kan. Daar zal later hoofdszakelijk nog de electronica afgemaakt moeten worden. De binnenzijde van de cabines en alle luiken onderdeks zijn voorzien van een laatste epoxylaag.

Van de typische gele Zeemankleur van de Zeeman Challenger is niets meer te zien. Het geel-blauwe heeft plaatsgemaakt voor wit-rood. Morgen wordt de laatste laag witte lak boven de waterlijn aangebracht. Het oude geboluik waarmee ik destijds vijfmaal over de kop ben geslagen op een rif in de Pacific is verwijderd omdat het ondanks reparaties toch bleef lekken en is nu vervangen door een lewmarluik.

2011-09-02T21:15:00.000-07:00

Renovatie zeeman Challenger in volle gang

2011-08-27T06:44:00.000-07:00

Komende week word de laatste hand gelegd aan de Nieuwe oceaanroeiboot en die kan dan hopelijk over twee weken te water.

Over een week zal de buitenzijde van de Zeeman Challenger er weer als nieuw uit ziet door het prachtige lakwerk van Feki (www.bootlakker.nl). Aan een zijde is gisteren de ferrarirode neosil laag aangebracht. De nieuwe keiharde versie op silliconenbasis waar echt niet aanvast groeit, millieuvriendelijk en uiterst duurzaam is.

Zeeman Challenger geplamuurd

2011-07-22T14:55:00.000-07:00

De Zeeman Challenger is voor het grootste gedeelte geplamuurd en van een nieuwe laag primer voorzien door Feki (www.bootlakker.nl). De komende week zal hij nog tweemaal opgeschuurd worden en de resterende details zullen bijgeplamuurd worden. Het ziet er ondertussen in ieder geval al aardig strak uit. de schade die door de schipbreuk op de pacific is ontstaan zal straks totaal niet meer te zien zijn en dat is nu al eigenlijk moeilijk te zien. De tweede cabines hebben een witte laag lak aan de binnenzijde gekregen en alle compartimenten zullen binnenin opgeschuurd worden en van twee nieuwe lagen epoxy voorzien worden met dank aan Mr. boat. Het schiet dus al aardig op.

2011-07-13T00:01:00.000-07:00

De Zeeman Challenger wordt momenteel geplamuurd. Als alles goed gaat dan staat hij er volgende week weer strak gelakt bij.

2011-07-07T18:52:00.000-07:00

De laatste weken wordt er weer volop gewerkt aan de oceaanroeiboten. Nadat de nieuwe boot er nu stralend strak gelakt uitziet is het weer tijd om hem op te bouwen en om hem hopelijk rond eind augustus te water te laten voor de eerste tests.

Aan dek zijn acht gaten gezaagd voor waterdichte Herderson luiken waarvan er nu zes vastgekit zijn. De twee 100 watt sony boxen zijn weer geplaatst om weer een oorverdovend geluid op de oceaan te hebben evenals een sony vaste afstandsbediening aan dek. Een groot deel van het door Lasbedrijf Verhoef op maat gemaakte RVS is geplaatst en vastgekit zoals de vier roeidollen, de vier steunen voor de reserveriemen, een bevestiging voor een voetenboord, de ogen voor de veiligheidslijnen. De rvs kikkers zijn vastgezet evenals het op maat gemaakte roerbeslag. Op het dak van de kajuit is een 110 watt Solara zonnepaneel van Technautic geplaatst. Dit weekend zullen onder andere de eerste sponsorstickers geplakt gaan worden.

De renovatie aan de Zeeman Challenger is ook begonnen. Kilo's plamuur worden aangebracht op met name de plekken waar grote schade was ontstaan door de Schipbreuk destijds in 2007 op het eiland Atafu in de Pacific.

Nieuwe boot bijna klaar

2011-06-20T21:52:00.000-07:00

De nieuwe boot is voor de tweedemaal opgeschuurd en wordt vandaag voorzien van de tweede en definitieve laag lak waarna we de Flying Dutchman van het weekend weer volledig gaan opbouwen.
Alle vast materialen en luiken aan dek van de zeeman challenger zijn afgelopen zondag verwijderd zodat feki kan beginnen met het bopschuren en plamuren.

Eerste laklaag aangebracht.

2011-06-13T11:44:00.000-07:00

Gisteren is de Zeeman Challenger boven de waterlijn in zijn geheel geschuurd zodat van de week de beschadigingen vooral van de schipbreuk op de Pacific weggeplamuurd kunnen worden zodat het weer een mooie strakke boot wordt.

De "Flying Dutchman" is voorzien van een eerste laag lak en dat is gelijk een spactaculaire vooruitgang.

2011-06-11T22:38:00.001-07:00

Er wordt momenteel hard gewerkt aan zowel de nieuwe als de oude boot. De Nieuwe boot is geplamuurd en opgeschuurd en wordt maandag van een eerste laag witte lak voorzien.

De Zeeman Challenger hebben we gisteren vrijwel geheel gestript. In ieder geval alles aan de buitenzijde aangezien deze boot aan de buitenzijde vandaag helemaal opgeschuurd gaat worden. Het zal er allemaal erg mooi gaan uitzien. Als alles goed is staan beide boten er over twee weken zo goed als nieuw bij en kunnen alle materialen weer opgebouwd worden.

De waterlijn wordt hersteld

2011-06-02T15:21:00.000-07:00

Helaas werd de verf niet zoals afgesproken afgeleverd op woensdag. vandaag is het Hemelvaart dag en dus hopen we nu dat het vrijdag binnenkomt zodat we verder kunnen gaan met de afwerking van de boot. Feki heeft zoals je op de bijgevoegde foto en de foto bij voorgaand bericht kunt zien bezig gehouden om de waterlijn te herstellen en dat is zeer netjes gelukt. het zou mooi zijn als we over een week de boot klaar hebben en weer helamaal opkunnen bouwen zodat hij voor het eerst in juli te water gelaten kan worden zoadat er eindelijk mee geroeid kan worden.

Boot wordt klaargemaakt om te schilderen

2011-05-31T15:39:00.000-07:00

Ondertussen heeft Feki de nieuwe oceaanroeiboot geschuurd en geplamuurd. Alle oneffenheden zijn bijgewerkt en alle putjes zijn verdwenen doordat de vorige huis, tuin en keukenschilder de boot in de regen te drogen had gezet. De kuip van de boot heeft een eerste primer laag gekregen. De banaanvormige waterlijn, eveneens aangebracht door bovenstaande hobbyist is nu netjes horizontaal aangebracht. Morgen hoop ik de nieuwe verfmiddelen binnen te krijgen zodat Feki eind deze week de boot kan afwerken. Ik ben benieuwd. Dat gaat zeker heel mooi worden.

2011-05-27T02:36:00.000-07:00

Het was alweer even geleden dat we aan de nieuwe oceaanroeiboot gewerkt hadden. Nu was het tijd om weer een stapje terug te nemen en de boot eigenlijk weer af te breken. Wat ik al eerder zei; de boot was zo waardeloos geschilderd door Paul een ontslagen schilder bij Epifanes als ik het goed heb. Je krabte de verf en zo af, zogenaamd was hij twee maal gelakt terwijl er vele plekken te bespeuren waren waar de primer nog zichtbaar was en de boot was nat buiten in de regen gezet waardoor de gehele boot vol met putjes zag als een met een hamer bewerkte koperen plaat. Daarnaast dacht Paul dat dat water een banaanvorm heeft zodat de waterlijn aan de voor en achterzijde omhoog loopt. Kortom waardeloos, dus we laten Feki, een echte professional de klus eens goed over doen.

We hebben dus weer alle materialen (op de luiken na) van de boot gedemonteerd en nog even vier loosgaten aangebracht voordat de herstel werkzaamheden weer beginnen. Jammer dat kost veel extra werk en geld en daardoor zal het niet lukken om de boot voor de zomer in het water te hebben, maar we hebben nog even tijdvoordat het mei 2012 is.

2011-04-04T16:16:00.000-07:00

We zijn dus weer bezig met de nieuwe oceaanroeiboot en zoals je ziet zijn we druk bezig om het nieuw op maat gemaakte RVS van lasbedrijf Hoeve op zijn plaats te krijgen. Het spuitwerk is echter zo slecht gedaan dat het niet verantwoord is om daar de Indische oceaan mee over te roeien. Ze hebben hem vorig jaar zelfs tijdens het drogen buiten in de regen gezet waardoor hij helemaal vol met druppels zit en bovendien hebben ze de waterlijn als een halve banaan aangebracht wat er uiteraard belachelijk uitziet. De hele boot wordt dus overnieuw gedaan en dat wordt gedeeltelijk gesponsord gedaan door Feki en dat is nou nog eens quality yachtpainting. Nu weten we zeker dat het absoluut goed gaat. Het is wel weer erg veel extra werk want vrijwel alle materialen die de laatste4 manden aangebracht waren hebben we het afgelopen weekend weer verwijderd.

Peter Kendjian van Kenco is bezig met de electronica en de oude oceaanroeiboot de “Zeeman Challenger” staat er ook nog naast in een dermate slechte staat dat het een flinke restauratie zal vergen om hem weer in goede staat terug te brengen. Een jaar geleden hebben twee Belgen de boot misbruikt bij een Atlantische roeioversteek en hem in een hele slechte staat afgeleverd. Zoals Peter van Kenco zei: De Zeeman Challenger ziet er na één oversteek van de Belgen veel slechter uit dan na Ralph zijn 369 roeidagen op de Pacific en Atlantic inclusief schipbreuk. Deze boot wordt helemaal opnieuw gerenoveerd. Feki gaat deze boot ook helemaal onderhanden nemen nadat hij klaar is met de nieuwe oceaanroeiboot zoals hij er weer als nieuw uit komt te zien voor een nieuw overweldigend roeiproject na de Indische oceaan, maar daar wil ik nog niet te veel over kwijt.

2011-03-10T21:45:00.000-08:00

We zijn dus weer bezig met de nieuwe oceaanroeiboot en zoals je ziet zijn we druk bezig om het nieuw op maat gemaakte RVS van lasbedrijf Hoeve op zijn plaats te krijgen. Peter Kendjian van Kenco is bezig met de electronica en de oude oceaanroeiboot de “Zeeman Challenger” staat er ook nog naast in een dermate slechte staat dat het een flinke restauratie zal vergen om hem weer in goede staat terug te brengen. Een jaar geleden hebben twee Belgen de boot misbruikt bij een Atlantische roeioversteek en hem in een hele slechte staat afgeleverd. Zoals Peter van Kenco zei: De Zeeman Challenger ziet er na één oversteek van de Belgen veel slechter uit dan na Ralph zijn 369 roeidagen op de Pacific en Atlantic inclusief schipbreuk. Binnenkort foto’s van de toestand van de Zeeman Challenger. Zie voor meer foto’s www.ralphtuijn.blogspot.com.

De bootwerkzaamheden gaan verder

2011-02-23T12:28:00.000-08:00

Sinds de start van mijn wereldrecordpoging voor “fastest human powered crossing of Africa”in 80 dagen hebben de activiteiten rond de bootbouw een half jaar aardig stilgelegen. Tijd dus om dat weer op te pakken, maar nou is de winter ook niet bepaald de prettigste periode om in een onverwarmde loods te klussen. Daarnaast heeft Pieter zijn enkelbanden gescheurd en dat maakt het nou ook niet bepaald een pretje om aan de boot te werken. Vorige week vrijdag waren we bij het 20-jarig bestaan van lasbedrijf Verhoef in Andijk. Het bedrijf dat ons sponsort met de RVS materialen aan boord en dat doen zij op uiterst professionele wijze zoals op de foto’s te zien is. Bij het bedrijf gaven wij een presentatie over mijn oceaanroeitochten en de komende oversteek over de Indische oceaan. Aan de hoeveelheid bezoekers te zien was duidelijk hoe erg het bedrijf gewaardeerd wordt.

Wat oude roeifoto's

2010-11-26T20:02:00.000-08:00

Het roeien begon allemaal in 1992 bij het roeiteam van Hogeschool holland in Amsterdam, tegenwoordig InHolland. Een van de laatste wedstrijden die ik daarbij roeide was de Amsterdamse grachtentace in 2009. Zie foto's.

FairWater Bike Challenge, “fastest human powered crossing of Africa”.

2010-08-16T21:19:00.000-07:00

Eigenlijk had ik nu op het water moeten zitten in een roeibootje met Pieter Smit op weg naar Spitsbergen. Het loopt echter wel eens anders met een expeditieplanning. De nieuwe oceaanroeiboot is vrijwel klaar, maar tijdens de bouw zijn enkele zaken niet goed gegaan waardoor aanzienlijke vertraging is opgelopen en daarbij lukte het in deze tijd van recessie ook niet om genoeg financiele sponsors te vinden om het project dit jaar te laten doorgaan. Het roeiproject is dus een jaar uitgesteld.

Nu had ik dus ineens wat tijd over en het leek me wel wat om die in ieder geval avontuurlijk te besteden. Voor de verandering maar weer eens op de fiets op land, alhoewel dit project ook zeker met water te maken heeft. Lees hieronder het persbericht en volg vanaf 25 augustus de "FairWater Bike Challenge" op www.ralphtuijn.nl

Avonturier Ralph Tuijn (20 november 1971) gaat nieuwe uitdaging aan.

Eind augustus vertrekt Tuijn naar Afrika voor de “FairWater Bike Challenge”. Het doel van de expeditie is om het gehele Afrikaanse continent in een wereldrecordtijd per fiets door te steken en daarbij aandacht te vragen voor het drinkwaterprobleem in Afrika wat door een eenvoudige cultuurverandering in 5 jaar opgelost kan worden.

Op 30 augustus zal Tuijn in stad Cairo in Egypte starten met zijn monsterfietstocht van 12.000 kilometer die hem uiteindelijk via 10 landen in circa 75 dagen naar het zuidelijkste punt van het continent moet leiden; Kaapstad in Zuid-Afrika. De recordpoging is aangenomen door “Guinnes World Records” in Londen, de organisatie die officiële wereldrecordpogingen registreert en controleert. Het huidige record staat op naam van een groep van 9 fietsers die het traject in 119 dagen, 1 uur en 32 minuten aflegden tussen 18 januari en 17 mei 2003. In tegenstelling tot deze groep zal Tuijn geen begeleidingsvoertuig bij zich hebben waardoor hij zijn gehele uitrusting zelf met zich meedraagt en zelf zijn slaapplaatsen, voedsel en drinkwater moeten organiseren. Het laatste zal lastig zijn in het continent waar het wereldwijd het slechtst is gesteld met veilig drinkwater. Elke halve minuut sterft er een kind in Afrika aan een vuil water gerelateerde ziekte. Tijdens de fietstocht zullen de heetste woestijnen ter wereld in de heetste jaargetijden doorgestoken moeten worden wat de zoektocht naar de dagelijks benodigde veilige drinkwatervoorraad van 15 liter er niet gemakkelijker op zal maken.

In Afrika zijn vele duizenden handpompen geplaatst, maar nu al werkt 1 op de 3 waterpompen niet meer en staan er ca. 150.000 pompen nutteloos weg te roesten door gebrek aan geld voor onderhoud.
De pompen gaan te snel kapot, reparaties zijn duur en onderdelen vaak niet beschikbaar. Per pomp kan je ruim 300 mensen van veilig drinkwater voorzien, er zijn dus al ruim 45.000.000 mensen gedupeerd, waarvan ca. 10.000.000 kinderen onder de 5 jaar, waarvoor veilig drinkwater juist zo belangrijk is. Ook is de kapitaalvernietiging enorm; één pomp plaatsen met alles erop en eraan, kost ruim € 15.000, -

FairWater heeft hier een antwoord op, en vervangt kapotte pompen in Afrika met de nieuwe FairWater BluePump, een nieuwe Nederlandse waterpomp die met de hand water kan oppompen tot 100m diep. Deze nieuwe pomp wordt door experts nu al gezien als de meest duurzame handpomp in de wereld, praktisch onverwoestbaar en goedkoop te onderhouden met lokale middelen. Als alle waterprojecten deze Nederlandse pomp zouden plaatsen, zijn deze waterproblemen in Afrika binnen 5 jaar opgelost.

FairWater heeft een uitgebreid netwerk in Afrika en kan daarom met uw bijdrage direct aan de slag. Op dit moment werkt FairWater in de Centraal-Afrikaanse Republiek, in een min of meer vergeten gebied waar meer dan 80% van de handpompen kapot is, en in Tanzania, in een gebied waar 70% van de pompen kapot is.

Voor € 2.500, - vervangt FairWater een kapotte pomp door de robuuste Nederlandse BluePump, waarbij ruim 300 mensen voor tenminste 20 jaar van duurzaam water worden voorzien. De FairWater benadering is dus niet alleen duurzamer, maar ook veel efficiënter en effectiever.

Beroepsavonturier Ralph Tuijn (20 november 1971) Roeide ruim 25.000 kilometer over de Atlantische- en Grote oceaan, fietste bijna 100.000 kilometer rond de wereld door meer dan 50 landen. Hij doorkruiste daarbij driemaal het gehele Euraziatische continent, fietste over de hoogst gelegen wegen ter wereld. Hij deed diverse Arctische expedities waarbij hij temperaturen beneden de min 50 graden Celsius trotseerde en als eerste Nederlander zonder het gebruik van honden en pasasails de Groenlandse ijskap overstak. Met zijn expedities haalde hij meer dan 2.000.000 miljoen euro bij elkaar voor goede doelen.

-----------------------------------------EINDE PERSBERICHT---------------------------Noot voor de redactie:
Voor meer informatie of interviewaanvragen belt u met Ralph Tuijn op tel. 06 52 675 605, ralph@ralphtuijn.nl of kijk op www.ralphtuijn.nl.
Voor meer informatie omtrend het FairWater project, belt u met Paul van Beers op tel. 06 23 66 86 15, info@fairwater.org of kijk op www.fairwater.org.

RVS materialen

2010-07-07T01:20:00.000-07:00

Ondertussen is de boot weer terug van Lasbedrijf Verhoef en zijn de meeste prachtige op maat gemaakte materialen klaar. Als eerste zijn we begonnen met het monteren van de roeiposities en dat kostte meer tijd dan gedacht, maar het resultaat mag er zijn.

Weer een weekje verder

2010-05-24T14:43:00.000-07:00

Het meeste werk zit er ondertussen op. Afgelopen weekend hebben we het laatste vluchtluik aan de voorzijde van de boot ingekit met sikaflex en gelijk de twintig bouten afgeslepen. Resterende schroeven zijn verwijderd en de gaten zijn weer opgevuld met epoxypasta. In de waterdichte schakelkast zijn 16 wartels gemonteerd voor de bedrading en een tweede waterdichte kast met contactaansluiting voor de autopilot is aangebracht. Verder is het apparatuurpaneel nu ook voorzien van de Sony autoradio en aan dek is de Sony afstandsbediening aangebracht. Aan het einde van de dag hebben we de hele boot eens goed uitgezogen en hebben we alle houten dekdelen, de vloer van de kajuit en de wanden van de voorruimte een tweede of derde laag epoxy gegeven.

Ah, ik werd even onderbroken door een borderliner die om twee uur 's nachts tijdens mijn nachtdienst wakker werd en het nodig vond om weer eens in haar arm te gaan zagen. Zoals mijn avonddienstcollega tijdens de overbracht zei: "Deze borderliner snijd niet zoals gebruikelijk, maar zaagt echt. Ondertussn valt er ook niet echt meer van een linkerarm te spreken". Nu we het toch over medische ingrepen hebben. Afgelopen woensdag was het dan maar eens tijd voor de hoognodige onderkaakoperatie. Nog steeds wegens afgebroken elementen tijdens het oceaanroeien en daardoor ook algeheel verslechterde toestand. Tijdens een voorgesprek had de kaakchirurg voorgesteld om eerst de rechterzijde te doen en een paar weken later links. Ik wilde er echter in een keer van af zijn. Drie wortels, twee verstandskiezen en en drie kiezen moesten verwijderd kunnen zijn in een half uur tijd. Ter geruststelling had de chirurg mij voor de avond te voren 10 mg valium voorgeschreven en 20 mg een uur voorafgaande aan de ingreep. Ik zat echter in de nachtdienst en dus nam ik in de morgen 10 mg en liep na 5 minuten al aardig te zwalken. Ik had maar een paar uur de tijd om te slapen en toen gooide ik de andere twee pillen er maar tegenaan. Nooit eerder valium gehad, maar ik was erg onder de indruk en dat gevoel zou nog twee dagen in mijn lijf blijven hangen waar ik nou niet bepaald van genoot. Afin, vlak voor de ingreep bleek mijn onderprothese door een foutje niet klaar te zijn, dus dat zou nog zeker een week duren. Fijn! Een week lang alleen maar geblenderd voer eten! Of ik de kaakoperatie dan maar wilde uitstellen? Nee, ik zit hier zwaar stoned klaar in de stoel van de chirurg dus het moet nu gebeuren ook. Tegen het verschrikkelijke geluid van krakend bot en tanden wilde ik een Ipod meenemen, maar mijn twee Ipods bleken helaas vlak voor vertrek naar het ziekenhuis allebij leeg te zijn. Geen probleem zei de chirurg wij hebben hier ook een radio. Ja, dat helpt, een klein transistortje op zeven meter afstand. Het gekraak en gebeuk galmde dus als een tornado door mijn schedel heen, maar ik moet zeggen dat het rap ging. Element 1 tot en met 7 waren er zo uit. Nog eentje en we zijn al klaar hoor ik de chirurg nog zeggen. Nummer acht bleek echter niet te verdoven! Stukje bij beetje werden stukjes kaak en kies weggebeiteld, geslepen en gebroken en dat wil ik niemand aanraden zonder verdoving. Wat een helse pijn. Die ene kies zou uiteindelijk dik een uur duren, maar zover ware we nog niet. Er werd maar gedraaid en gekraakt. Stukje bij beetje kwam er meer uit mijn mond, maar met geen mogelijkheid kreeg hij de twee diepste wortels eruit. Ik zat toen helemaal niet te wachten op de uitspraak van de chirurg: "Dit is de moeilijkste kies uit mijn loopbaan!" Wat er in resulteerde dat hij het opgaf. Er moest een andere kaakchirurg uit een andere OK bijgehaald worden. Niet dat het toen sneller ging. Nog vijfmaal werd er anesthesie bijgespoten maar zonder resultaat. Er volgde een nieuwe zin die ik niet bemoedigend vond: "Er zit niets anders op we moeten de wortels maar gaan splijten!" Top, onverdoofde wortels met zenuwen door de midden gaan zagen! Mijn vader en nog wat wachtende patienten in de wachtkamer vonden de oergeluiden die ik uitsloeg wel even genoeg en verlieten de ruimte. Even later werd er nog even flink op los gekraakt en gedraaid en toen klonk het verlossende: "Ja, daar is ie dan!" Het afrondende hechtwerk was daarna nog slechts een piece of cake. De tweede chirurg verliet daarna snel de OK met de woorden: "Ik druk snel m'n snor want ik wil niet door jouw op straat herkend worden!" Draaiend en tollend van het gekraak, geboor, pijn en valium stond ik op uit de stoel. Het was beter als ik even een kwartiertje in een stoel in de wachtkamer bleef zitten. Nee, ik wilde meteen weg! De receptie wist me te vertellen dat mijn vader al ik de auto zat, dus daar wachelde ik meteen naartoe. De verdoving werkte snel uit. Tja, die troep zat er natuurlijk al twee uur in. Gelukkig geen napijn, maar dat heb ik dan ook eigenlijk ook weer nooit. Alleen een erg dikke kaak aan een zijde en vooral daar ook een stijve kaakspier. Gelukkig niet al te veel problemen met praten want in de avond stond ik weer in een zaal om nog stoned van de valium eem presentatie van twee uur over oceaanroeien te geven. Nu vijf dagen later voelt het allemaal nog wel wat rauw. De meeste zwelling is weg, maar nog steeds een stijve kaakspier en de geblenderde bamie ben ik ook wel zat. Nu krijg ik donderdag dus een nieuwe prothese. Tja, ruim een week te laat. Dat ding had er meteen met de verdoving ingeperst moeten worden dus dat gaat nooit meer passen. Misschien ben ik dus nog wel een maand aan het blenderen!

Ach, daar is mijn borderliner ook weer met een verzameling hechtingen.

Wekelijkse arbeid

2010-05-17T21:35:00.000-07:00

In het weekend gingen Pieter en ik weer samen aan de slag. De binnenzijde van het boeggedeelte moest nog een extra laag epoxy hebben en daar moesten tevens nog een paar glasfibermatten aangebracht worden waar de huidgangen bij elkaar komen. Het voetstuk en de mast van Navilight werd op de boeg aangebracht. Een toplicht led in drie kleur wat van veraf duidelijk zichtbaar is maar toch uiterst zuinig in gebruik. Het werkt op AA baterijen en dat zorgt er voor dat er geen ingewikkelde bekabeling aangebracht hoeft te worden van de voor naar achterzijde van de boot.

De schroeven van de tweede dekplaat aan dek worden verwijderd en opgevuld met epoxypasta. De twee openingen onder de roeipositie worden eveneens afgedekt met okume. De standaard luiken die hierin zaten bij de Zeeman Challenger gaven veel lekkage en dat wil ik deze keer vermijden door overal aan dek alleen maar gebruikt te gaan maken van de enige echt waterdichte inspectieluiken op de markt, die van Henderson.

Met een haakse slijper worden alle uitstekende schroeven en bouten weggeslepen. Het alarm en de bediening van de "Sea Me" actieve radarrefector worden op het apparatuurpaneel gemonteerd evenals de steun voor de Geonav Gypsy en de behuizing voor de vaste Geonav 5 plotter is ingebouwd.

De middenplaat en vierkanten zijstukken zijn op de bodem van de kajuit ingelijmd waardoor de bodem van de kajuit nu compleet is. Onder de dolboarden is de versterkte rand aangbracht waardoor we nu ook met ons volle gewicht op dit gedeelte kunnen gaan zitten.

Vorderingen bootbouw

2010-05-17T21:15:00.000-07:00

Afgelopen week ben ik nog even verder gegaan met het verder op maat maken van het gat voor het derde Moonlight luik aan de voorzijde van de bergruimte van de oceaanroeiboot evenals het aanbrengen van de 20 gaten voor de bouten en moeren. Enkele op maat gemaakte multiplex okumeplaten kregen nog een extra laag epoxy en in de kajuit heb ik de schroeven verwijderd waarbij de bodemplaten waren vastgezet tijdens het lijmen. De schroefgaten zijn opgevuld met epoxypasta en een groot gedeelte van de fillets zijn in de kajuit aangebracht (verstevigingen van een epoxy- en poedermengsel op de plek waar twee multiplexplaten bij elkaar komen).

Inmiddels hebben de roeiers zonder grenzen "Bart verboven" en "Christophe Sepot" hun Atlantisch oversteek in de Zeeman Challenger afgerond in een tijd van 109 dagen. De oversteek duurde langer dan gepland maar was korter in afstand Doordat het ze niet lukte om koers naar de Cariben aan te houden zijn zij in Guyana geeindigd. Ze vieren daarna nog even feest in het land waarna zij de Zeeman Challenger per container weer naar Nederland zullen verschepen. Eind juni/ begin juli hoop ik de Zeeman Challenger weer in mijn bezit hebben zodat ik de paar laatste zaken kan overzetten op de nieuwe boot en de Zeeman Challenger ook weer kan repareren en op orde kan brengen.

Oceaanroeiboot over een maand klaar!

2010-05-09T21:08:00.000-07:00

Althans daar gaan we voor. Ik wil pobren om de boot in ieder geval over een maand in het water te hebben met de basisuitrustig zodat we op het water kunnen gaan trainen, testen en de boel afstellen en mogelijk nog even een testtocht van een paar dagen te maken over de Noordzee van Nederland naar Engeland eind juni. Voordat de boot in zijn geheel klaar is zal nog wat langer duren aangezien de twee Belgen Bart Verboven en Christophe Sepot erg lang aan het roeien zijn om de Atlantische oceaan over te komen in de Zeeman Challenger. Zij zijn momenteel 102 dagen aan het roeien vanaf de Canarische eilanden en moeten waarschijnlijk nog een week of twee naar Guyana. De kans bestaat dat zij de langzaamste 2-persoons roeiboot zullen worden die deze oversteek gemaakt heeft. De Zeeman challenger is in ieder geval nu ook de vierde boot die tweemaal een oversteek heeft gedaan die langer dan 100 dagen geduurd heeft. In de boot zitten echter nog de nieuwe Schenkerwatermaker en de Optima accu's die overgezet moeten worden naar de nieuwe boot de "Hare Majesteit Koningin Beatrix" (HMKB). De nieuwe naam voor de boot die voorgedragen is door de moeder van Pieter en die naar alle waarschijnlijkheid zelf te water gelaten zal worden door Hare Majesteit Koningin Beatrix zelf. We wachten alleen nog op goedkeuring van de Rijksvoorlichtingsdienst.

We hebben dit weekend weer flink werk verzet en het is weer prachtig om te zien hoe de boot meer gestalte krijgt en dus meer tot leven komt. Ons enthousiasme neemt toe tevens als dat van de vader van Pieter die nu wekelijks de vorderingen komt aanschouwen. De BEP marine schakelpanelen zijn ingebouwd in een waterdichte contactdoos tezamen met de 12 volt opladers en geplaatst in het apparatuurpaneel. De overige dekplaten zijn op maat gemaakt voor zowel het dek als de kajuit, van een dubbele laag epoxy voorzien en met epoxypasta vastgelijmd op zijn plek. De ogen voor de krablijnen aan de buitenzijde van de romp zijn geplaatst. Opklapbare voet, mast en Sea Me actieve radarreflector zijn op het dak van de kajuit gemonteerd. Het gat voor het derde moonlight vluchtluik is op maat gemaakt. De ventilator is op zijn plaats gekit evenals de 4 verstevigde ogen voor de veiligheidslijnen aan dek waaraan wij ten aller tijde onder iedere omstandigheid 24 uur per dag aangelijnd zullen zitten met onze reddingsvesten. Dit ter geruststelling van onze ouders. In de praktijk blijkt deze theorie totaal anders uit te pakken, maar ach we doen ons best, de intensie is er. De vooruitgang des te meer. Nu nog een hoofdsponsor!

Er gaat nog een aardig werkje zitten in het herstellen van het schilderwerk maar dat is gelukkig aan de schilder die zijn tekortkomingen zelf moet herstellen. Dan rest nog het RVS werk dat op maat gemaakt moet worden door de RVS-boer en daar hoop ik over twee weken een afspraak me te maken. We hebben echter zelf ook nog genoeg te doen en daar gaan we de komende weken dan ook weer flink tegenaan.

Vorderingen oceaanroeiboot.

2010-05-04T17:32:00.000-07:00

Na heel veel vetraging kwam de nieuwe oceaanroeiboot eindelijk terug van de spuiter en daar waren we nou niet bepaald blij mee. Sponsor Neosil en Epifanes hadden net als bij de Zeeman Challenger de epoxy, plamuur, bootlak en Neosil eco release system geleverd. Prachtige producten die eerder zeer goed hun dienst bewezen hebben en die dat deze keer ook weer zullen gaan doen, maar dan moet het uiteraard wel goed aangebracht worden. Toen ik de boot voor het eerst zag schrok ik meteen al van de waterlijn. Onder de waterlijn zit het Neosil eco release system, een nieuwe versie van de vorige boot met dezelfde eigenschappen, alleen is deze versie keihard waardoor je veel minder schade oploopt en het nogsteeds vrijwel geen aangroei heeft. De bootspuiter was echter vergeten dat de zee en daarmee water in het algemeen door de zwaartekracht van de aarde onder normale omstandigheden altijd een volledig horizontale lijn heeft. Dat was helaas niet gelukt, de lijn van de huidgangen was gevolgt waardoor de onderwaterverf aan de voor- en achterzijde omhoog loopt waardoor het met name voor de watersporter "die hier uiteraard oog voor heeft" het geheel nog al een amateuristisch karakter zal vinden hebben. Om de hele boot weer kaal te halen en opnieuw te beginnen is een enorme tijdsrovende klus en daar hebben we geen tijd voor. Het belangrijkste is dat het er alleen nogal knullig uitziet, maar dat het geen nadelige gevolgen zal hebben voor een roeionderneming. Dat geld echter wel voor de bootlak boven de waterlijn. Prima bootlak van Epifanes zoals ik al eerder zei, maar dus niet goed aangebracht. De poly-uretane oftewel 1-componenten lak zou in twee lagen zijn aangebracht. Dat vond ik wel apart omdat er op veel plekjes de onderliggende plamuurlaag nog zichtbaar is. Dat zou betekenen dat heel toevallig veel plaatsen tweemaal vergeten zouden zijn. Veel verbindingen waar huidgangen bij elkaar komen zijn ook nog wit en na weken uitdrogen zitten er nog plekken en druipers op die als rubber aanvullen en die ik er dan ook zo met mijn nagels afkrab en dat kan gewoon niet waardoor binnenkort de buitenlaag boven de waterlijn opnieuw opgeschuurd moet worden en van twee nieuwe lagen moet worden voorzien.

Nog een ander detail. Het onderwaterschip zou een mooie ferrarirode kleur krijgen. Op de een of ander manier die mij onbekend is, is daar lichtelijk van af geweken. Het is weer ouderwets Zeemanblauw geworden!

Pieter en ik zijn aan de slag gegaan met het in- en afbouwen van de nieuwe oceaanroeiboot. Veel materialen van sponsors Technautic, Technolyt en roeiwerf Wierma zijn binnen. Als eerste begonnen we met het op maat maken van de gaten in de achterkajuit voor de fraaie Moonlight vluchtluiken (www.bsidk.com/site.asp?sideid=203). Zeer mooi vormgegeven en lichter dan de Geboluiken op de Zeeman Challenger terwijl kwalitatief minstens net zo goed. Mooi afgewerkt en op het eerste gezicht lijken de grepen ook beter en dat was precies waar ik bij de Geboluiken nog al een problemen mee heb gehad. De luiken worden vastgezet met sikaflex en rvs schroeven en moeren en daarna worden de uitstekende delen van de schroeven verwijderd met een slijptol. Bij elkaar een aardige tijdrovende klus.

Voor de apparatuur heb ik weer een vergelijkbaar wandpaneel gemaakt zoals in de Zeeman Challenger waarin ik uitsparingen heb gemaakt voor de Geonav 5 plotter, het alarm en de bediening van de “Sea Me” actieve radarreflector, de Sony CDX-HR910UI Spatwaterdichte radio/cd speler met USB/MP3 speler aansluiting en de Bep bedieningspanelen. Later zal er nog meer apparatuur worden toegevoegd.

Op zes plaatsen op het dek zijn RVS kikkers aangebracht en de 6 mm Ukume platen zijn op maat gemaakt voor op dek en in de kajuit.

We hebben de vluchtluiken afgewerkt. Alle uitstekende rvs-bouten zijn met een slijptol verwijderd en de bramen zijn weggeschuurd. Die kleine metalen uitsteeksels kunnen anders in een kleine kajuit om een altijd beweeglijke zee lelijke wonden toebrengen en dat zou dan tijdens een expeditie ook zeker gebeuren omdat je in slecht weer flink door een kajuit heen geslagen wordt.

De twee waterdichte Sony boxen zijn aan dek gemonteerd en op het dak van de kajuit is een opening gemaakt voor de ventilator. Nog even stond de boot bijna in de fik toen een ouderwetse lichtbol tegen een houten wandje binnen in de kajuit was gaan hangen en een rookwalm, stinklucht en zwarte brandplek in het hout veroorzaakte. Dat moet dus nog even opnieuw behandeld worden. De eerste dekplaat naast de roeipositie is met epoxypasta op zijn plaats geplakt en de tweede is eerst nog even van een laag epoxy voorzien.

2010-02-04T18:59:00.000-08:00

Zeeman Challenger onderweg voor derde oceaanoversteek!

Op 26 januari zijn de Belgen Christophe Sepot en Bart Verboven met de
Zeeman Challenger vertrokken voor hun roeioversteek over de Atlantische
oceaan via dezelfde route als waarlangs Michael en Ralph in 2006 in
dezelfde boot de Atlantische oceaan overstaken.

Voor vertrek heeft Ralph ze geadviseerd om het vertrek uit te stellen
vanwege een nadere depressie, maar de Belgische roeiers stonden te popelen
om het ruime sop te kiezen en zijn er toch vandoor gegaan. Momenteel zijn
ze negen dagen onderweg en zitten nog vlak bij de Canarische eilanden na
veel tegenwind en vele dagen achter het parachute-anker gehangen te
hebben.
Het zal geen snelle oversteek worden, maar laten we hopen dat ze het
halen. De Zeeman challenger moet immmers nog met Ralph de Indische oceaan
over.
We wensen ze veel succes en een behouden aankomst!

De vorderingen van de Belgische roeiers, die als roeiers zonder grenzen
door het leven gaan zijn te volgen op www.roeierszondergrenzen.be/wp

Zeeman Challenger opnieuw bestickerd

2009-12-22T18:30:00.000-08:00

De Zeeman Challenger is vertrokken naar Belgie en daar ontdaan van zijn trouwe Zeeman stickers en voorzien van de stickers en de spreuk van de hoofdsponsor van Bart en Christophe. Zie hieronder het resultaat.

Zeeman Challenger vertrokken naar Belgie.

2009-12-19T14:59:00.000-08:00

De meeste zaken zijn nu in gereedheid gebracht voor de Atlantische roeioversteek van de Belgen Christophe Sepot en Bart Verboven. Er moeten nog wat kleine zaken gebeuren en dat zullen zij de komende paar weken in Belgie doen want de tijd dringt. De Zeeman challenger zal op 6 januari vanuit Belgie via Frankrijk naar het Spaanse Cadiz over land gereden worden. Vandaar zal hij dan verder per ferry naar de Canarische eilanden gaan waar hij op 10 januari zal aankomen op Cran Canaria. De geplande start staat gepland op 20 januari mits uiteraard alle douaneformaliteiten voorspoedig verlopen en de weerssituatie gunstig is. En het weer daar schort het de laatste tijd nogal aan op de Atlantische oceaan en rond de Canarische eilanden. Momenteel staat de de Atlantic Rowing Race standbye op het eiland La Gomera waar vandaan ik zelf ook in 2006 gestart ben. De race die om het jaar plaats vind heeft inmiddels al een vertraging van 23 dagen opgelopen wegens ongebruikelijk depressies en stormen op de Atlantische oceaan.

Bart en Christophe zouden in Belgie vanaf deze zaterdag een zesdaagse promotietocht door Belgie maken voor het Glazen huis wat in Nederland ook door Radio 3 FM gedaan wordt, maar dat is nogal lastig als er voortdurend vriest en er over ijs ligt. De extra dagen die zij hierdoor overhouden zullen zij maar al te goed kunnen gebruiken in de voorbereiding die nog minder dan drie weken duurt.

Afgelopen donderdag de 17e december is de Zeeman Challenger vanuit Castricum vertrokken naar Belgie. Het is voor het eerst dat hij na anderhalf jaar Nederland weer verlaat en het was ook gelijk de laatste keer dat ik hem gezien heb zoals iedereen hem de laatste vier jaar gezien heeft met groot Zeeman, Koos matroos en mijn naam op de zijkant. Als het goed is dan zijn die stickers dit weekend verwijderd en staat er nu HUMO.be op de zijkant. Het koste me toch wel een beetje moeite om hem te laten gaan. Ik heb zoveel met de Zeeman Challenger meegemaakt: Stormen getrotseerd, schipbreuk geleden, negen maal over de kop geslagen, aangevallen door haaien, onweersstormen mee doorstaan, tweemaal mijn verjaardag op gevierd, meer dan de helft van de wereld mee overgeroeid, 25.000 kilometer mee geroeid in 369 dagen, maar nu wordt hij voor het eerst door iemand anders geroeid. Zou het goed gaan. Zal ik hem ooit weer terug zien of wordt dit de "Final journey of the Zeeman Challenger". Ik hoop het niet want ik wil hem zelf nog een keer gebruiken en dan wel voor de oversteek van mijn laatste oceean. De solo-oversteek over de Indische oceaan. Met spanning zal ik in iedere geval de komende maanden de vorderingen volgen. Misschien wel met net zo veel spanning als de twee Belgen zelf!

Nieuwe hoofdsponsor Bart en Christophe "HUMO"

2009-12-09T16:47:00.000-08:00

Na het trainingsweekend werd de Zeeman Challenger weer teruggeroeid naar Uitgeest, waar hij weer het water uit en de loods in ging. De laatste hand wordt aan een aantal zaken gelegd en er is ook wat extra werk te doen, aangezien de witte lak aan dek los is gaan laten en deze dus weer helemaal weggekrabt dient te worden voordat er weer een nieuwe laag aangebracht kan worden.

Bij Rob Wink halen we de Schenker watermaker op en die moet er voor zorgen dat ik nu voor eens en voor altijd van de watermakerproblemen af moet zijn. We krijgen nog een korte cursus in het gebruik en onderhoud van de watermaker en later zal ik nog een uitgebreide cursus krijgen voor de expedities naar Spitsbergen en de Indische oceaan over. We zetten nog een tweede 90 watt zonnepaneel aan de voorzijde van de boot en we bouwen de watermaker in wat een enorme klus is. Het wil allemaal ontzettend moeilijk passen, zodat we zelfs het luik nog moeten verwijderen voordat hij er in past. In totaal zijn we er drie dagen mee bezig. Alle elektriciteit wordt aangesloten en op wat kleine details na moet de Zeeman Challenger klaar zijn voor de Atlantische oversteek in januari. De laatste donderdag dat Bart en Christophe nog in Nederland zijn, willen we nog een dag op het water trainen en testen, maar dat lukt niet doordat het windkracht 8 wordt. Op vrijdag doen Bart en Christophe nog examen bij het Nova college in IJmuiden en ze slagen beide. Voor de praktijkdag moeten ze 7 december terug komen en dus besluiten we om op 8 december nog maar een testdag met de boot in te lassen.

Foto boven: de ingebouwde watermaker

Er is goed nieuws binnengekomen. Het weekblad “Humo”, een van de grootste weekbladen van België, is hoofdsponsor geworden van het project. Er lopen nog goede contacten met Discovery Channel over sponsoring en tevens over het uitzenden van een documentaire-reeks over de oversteek, dus het ziet er goed uit. Laten we hopen dat het laatste ook doorgaat.

2009-11-13T21:36:00.000-08:00

Na tien maanden ging de Zeeman Challenger weer te water en roeiden de belgen Christophe en Bart voor het eerst in de boot als aanloop naar hun Atlantische oversteek. Hier volgt het verslag van Bart en Christophe

Vrijdag was het zover; de Zeeman Challenger was na twee weken opknapwerk klaar om sinds lange tijd weer het sop te kiezen. In Uitgeest reden we de roeiboot op een trailer naar de kraan langs het water, hesen haar in de kabels, bevestigden het roer en lieten haar zakken in het meer. Toen we aan dek gingen, viel ons meteen op hoe snel en hevig het bootje schommelt bij elke stap die je zet. In de loods leek ze bovendien nog best groot wanneer je met een schuurpapiertje van voor naar achter over het houtwerk gaat, maar hier in het water valt meteen op dat de ruimte die je hebt om aan boord te manoeuvreren best klein is.

Terwijl Ralph nog wat spullen ophaalt, schroeven we de roeibank op zijn plaats. We zullen maar één roeibank gebruiken tijdens onze oversteek. Als we afwisselend blijven doorroeien, zullen we dagelijks allebei twaalf uur roeien en dat zal wel meer dan genoeg zijn. De fietsschoenen die we de dag voordien kochten, staan erop vastgeschroefd. Een maatje 46, ruim groot genoeg voor onze voeten. Het is amper zeven graden buiten en we hebben een tocht van 50 km voor de boeg. Naast reservekledij hebben we in de compartimenten onder het dek voldoende eten en drank gestouwd voor twee dagen op het water. Het is niet te geloven dat we hier binnenkort genoeg voedsel voor drie maanden in gaan moeten krijgen…

Ralph komt mee aan boord en we beginnen te roeien. Langzaam laat de schuit van bijna een halve ton zich in gang trekken. Het is verleidelijk om veel kracht te zetten bij het trekken aan de riemen maar we mogen ons niet te hard vermoeien. Het is de bedoeling dat we tijdens de inspanning kunnen blijven praten met elkaar zonder buiten adem te raken. De inspanning is wel zo groot dat je het er dadelijk warm genoeg van krijgt om de twee uur durende roeishift in t-shirt te doen. Terwijl de ene stuurt, roeit de andere, en zonder veel uitleg nodig te hebben, loodsen we de Zeeman Challenger onder de goedkeurende supervisie van kapitein Ralph langs de Hollandse oevers.

Het voelt geweldig aan. Dit is wat we zullen doen. Twee uur op, twee uur af. Dag en nacht. Van de Canarische Eilanden tot in de Caraïben. Trekkend aan de riemen voelen we onze blaren groeien en zoeken we naar een goede houding op het roeibankje om de vermoeiende positie vol te houden. Tijdens de pauzes nemen we het roer in handen en ontdekken hoeveel honger je krijgt van zoveel in beweging te zijn, zeker met dit barre weer. Het uitzicht is prachtig. We roeien doorheen Zaandam, langs oude windmolens, gerestaureerde pakhuizen, woningen in koloniale stijl, jachthavens en industrieterreinen.

In een sluis kruipen we mee tussen twee boten. De binnenvaartschepen zijn nog geen maat voor de grote tankers die over de oceaan varen, maar zo vlak naast ons houten bootje komen de metalen reuzen al indrukwekkend onverstoorbaar langsgeschoven en laten ons op en neer deinend achter terwijl we langzaam door de golven van hun kielzog doorpeddelen.

Het wordt stilaan donker. We hebben maar één accu aan boord en die heeft het al begeven (ja, na een halve dag, dat belooft). Bijgevolg kunnen we onze boordlichten niet meer aansteken en laat het gps het afweten. We naderen het Noordzeekanaal waar de scheepvaart erg druk is. Om naar Muiden te roeien, zouden we dit kanaal tien kilometer moeten volgen maar zonder stroom kunnen we onze actieve radarreflector niet gebruiken. Zonder dat toestel is ons kleine roeibootje moeilijk zichtbaar op de radar van andere schepen. We besluiten om het kanaal nog over te steken en daar aan te meren om de volgende dag door te roeien. Maar dat was buiten de havenwacht van Amsterdam gerekend. Ze kwamen ons tegemoet gevaren en stuurden ons terug. “Op de oceanen doe je wat je wilt, Ralph, maar niet op mijn kanaal.”

We zoeken onze weg terug naar Zaandam waar we de boot vastmaken aan een kade tussen het Zaantheater en een replica van de ark van Noah. We trekken het centrum in en doen ons op de lokale oktoberfeesten te goed aan een serie kopstootjes die pas enkele uren voor ons geplande ochtendvertrek zijn einde kent. Lallend trokken uw drie genegen zeebonken terug naar hun roeibootje en brachten wat restte van de nacht dobberend door naast de ark van Noah.

We sliepen een uur doorheen onze wekker maar schoten direct in gang. Als we voortmaken, zijn we misschien nog op tijd in Muiden om deel te nemen aan de sloeproeiwedstrijd. Het weer beslist er echter anders over. De wind werkt flink tegen en we lijken amper vooruit te komen. Het voelt bovendien nog een stuk kouder aan dan gisteren. Terwijl iemand roeit, zitten de twee anderen met trui en jas aan in slaapzakken ingeduffeld tegen de afkoeling. Het wordt al gauw duidelijk dat we het niet zullen halen om tegen de middag in Muiden te zijn en regelen een deelname bij het roeiteam in de namiddag. We roeien door Amsterdam, achter het station langs en doorheen de oranje sluizen het open water in.

Zonder gps moeten we ons richten op de boeien en bakens in het water om de goede koers te houden. We bleven non-stop roeien maar door het onfortuinlijke weer zijn we zelfs net te laat voor de race van vier uur. Terwijl we de haven naderen, zien we de roeisloepen passeren richting het eilandje Pampus. Daar moeten ze omheen roeien en zo snel mogelijk terug naar de haven gaan. Het is de laatste sloeproeiwedstrijd van het seizoen. Meer dan duizend roeiers sleuren in teams van 6 tot 12 mensen aan de grote riemen. Met kracht gooien ze zich achterover om de bladen van de roeispanen doorheen de golven te trekken onder aanmoedigend gebulder van de stuurmannen. Prachtig om te zien. Ook al hadden we zelf al een hele dag geroeid met een houten kop, we hadden maar al te graag erbij geweest.

We zijn gelukkig nog wel mooi op tijd om mee te beginnen feesten. Zo uitbundig als de mannen en vrouwen van de roeisloepteams zich uitleven in de race, blijken ze zich ook te kunnen laten gaan in dansen en drinken. Het aloud recept van bier als medicijn tegen de kater doet al gauw zijn werk na onze twee dagen inspanning. Het fris getapte nat verkoelt de blaren op onze handen en we proosten weer op een geslaagde doop in het roeien met de oceaanroeiboot. We hebben er twee dagen van acht uur roeien op zitten waarbij we met z’n drieën waren om af te wisselen. Dat is nog niets in vergelijking met wat ons nog te wachten staat, maar de eerste test hebben we alvast met glans doorstaan.

We maken op het feestje nog kennis met Michiel, Art en Niels, respectievelijk de stuurman, stuurboordslagman en bakboordslagman van de Hes, de roeisloep van de Hogeschool van Amsterdam. Ze hebben morgenmiddag nog een laatste étappe te roeien en zien het zitten om de twee onervaren oceaanroeiers in spe hun team te laten aanvullen door aan de boeg te komen zitten en mee de ziel uit hun lijf te roeien. Onze opmerkingen over ons gebrek aan ervaring wuiven ze al gauw weg met een vertrouwen in onze fysieke fitheid na twee dagen roeien.

We sluiten de tent en trekken met onze slaapzakjes naar de Johanna Engelina, een zeilboot met overnachtingsplek voor meer dan twintig mensen. Er werd nog gezellig nagepraat voor we ons moe maar voldaan neerlegden op de zitbanken van hun eetzaaltje.

Uitslapen zat er weer niet in. We werden wakker van de ontbijtdrukte en vonden een prachtige voedselberg op de tafel waarnaast we sliepen. We propten ons goed vol met het vooruitzicht op een uur stevige inspanning. Onze sensei lag zijn roes uit te slapen in de roeiboot. Meer dan een jaar is die houten cabine zijn slaapkamer geweest en ook voor ons zal het enkele maanden de enige beschutting zijn die we hebben. Ik begin te begrijpen dat mensen twijfelen aan het gezond verstand van mensen die zich vrijwillig aan zo’n inboeting van luxe wagen. Ralph vergezelt het rijk der wakkeren en staat meteen – of toch na enkele koffies – op scherp wanneer hij hoort dat hij ook nog mee in de Hes kan instappen. Er wordt aangekondigd dat de wind toeneemt en er nog regen verwacht wordt.

De vrouwenteams zijn al om de twee minuten per drie sloepen van start aan het gaan. Over een uurtje is het aan ons en we hebben nog niet eens ooit in zo’n sloep gezeten. Terwijl het team zich klaarmaakt, krijgen we van iedereen hints en tips over hoe we moeten roeien. In zo’n sloep heb je geen riem in elke hand maar houd je een zware volhouten roeispaan met beide handen vast. Ik zet me als linkshandige aan bakboord en Christophe geeft op gevoel voorkeur aan stuurboord. Je benen zitten vast in een roeisloep en je beweegt de riem door je bovenlichaam achterover te laten vallen, het hout naar je toe te trekken en vervolgens op je buikspieren recht te komen. Een heel ander systeem dan de roeitechniek die we de voorbije dagen gebruikten.

We volgen de aanwijzingen van de stuurman om met z’n twaalven de Hes naar de startpositie te roeien. Het kanonschot als startsignaal klinkt en we focussen ons op het ritme van de slagmannen om mee in de cadans te komen. Christophe speelt bijna zijn riem kwijt maar herpakt zich snel terwijl de sloep vaart maakt. We kletsen af en toe nog met de bladen van onze roeispanen tegen die van de mannen voor ons maar we pikken het ritme vlug op. We maken ons dadelijk los van de twee bootjes die gelijk met ons zijn gestart en de stuurman moedigt ons aan door telkens te zeggen hoeveel meter we nog moeten inhalen om onze volgende voorlopers voorbij te steken. De tocht omheen het eilandje en terug is ongeveer 9 km lang, een afstand die we in een flinke drie kwartier proberen af te leggen. Nu we richting het eiland roeien, hebben we de wind nog mee en kunnen we lange slagen maken om de beweging gewoon te worden. We gaan verscheidene sloepen voorbij. Wanneer we een sloep naast ons zien, steken we een tandje bij om ze in te halen.

We gaan nu rond het eiland en de wind verandert van een vriend in een vijand. “Kom op, heren, hiervoor doen we het,” roept stuurman Michiel terwijl de golven tegen de boot beginnen slaan en het water over de boeg tegen onze warmgeroeide ruggen spat. De riemen laten zich moeizamer bewegen door de kracht van de wind op de bladen en de weerstand waartegen we de boot nu tegen de wind in gang proberen te houden. Christophe en ik kijken elkaar met een mengeling van inspanning en enthousiasme aan. Dit is te gek! We lijken wel een bende galeislaven die voor hun leven aan het roeien zijn. Het begint zwaarder te wegen aan onze armen om de bladen doorheen en over de golven te krijgen maar we geven niet af terwijl we gestaag weer de haven naderen. Op het einde persen we er nog een stevige sprint uit en verijdelen nog nipt de inhaalambitie van een rivaliserende sloep.

Terwijl we na de finish op adem komen, krijgen we tevreden blikken achterom over onze bijdrage. “Hier. Eerlijk verdiend,” klinkt het terwijl we allebei een flesje Schipperbitter krijgen toegestopt. We haalden een sterke veertiende plaats in een reeks van zestig sloepen. We proosten met de op Yägermeister lijkende kruidenlikeur en zetten een derde drinkgelag op rij in gang op het slotfeest van dit geslaagde roeisloepevenement. Geen twijfel mogelijk: volgend jaar zijn we hier weer!

2009-11-04T09:13:00.001-08:00

De laatste laag van Neosil Fouling Release Systeem 2e generatie wordt aangebracht. Het blauw heeft plaatsgemaakt voor een mooie zwarte laag die nog minder aangroei moet hebben dan de laag van de eerste generatie.

We werken de boot nog verder af, nieuwebekabeling wordt aangebracht zodat de zwarte onderlaag nog 72 uur kan doordrogen waarna hij klaar is voor een eerste testtocht van een paar dagen. Een tocht van circa 100 kilometer van Uitgeest aan het Alkmaardermeer via Amsterdam naar Muiden aan het Markermeer waar we nog zullen deelnemen aan sloeproeiwedstrijden.

Onder bijgevoegde link zie je een filmcompilatie van de Belgen Christophe en Bart van de herstelwerkzaamheden aan de boot:
http://www.youtube.com/watch?v=PkgvdQpmW4U

2009-10-24T19:40:00.001-07:00

Een week geleden zijn de Belgen Christophe Sepot en Bart Verboven aangekomen in Nederland voor een verblijf van 4 a 5 weken. Zij helpen met het vaarklaar maken van de Zeeman Challenger waarna wij met de boot in de praktijk zullen gaan testen en trainen om ze de kneepjes van het oceaanroeien bij te leren. Tussendoor wordt er uiteraard ook veel aan de conditie gewerkt in de sportschool (met dank aan Full of Life fitness in Limmen die zo vriendelijk zijn geweest om de jongens daar te laten trainen gedurende hun verblijf en op de Concept 2 ergometer.

De Afgelopen zes dagen zijn we goed gevorderd met de herstelwerkzaamheden aan de Zeeman challenger. Vrijwel alle kwetsbare plekken aan het plaatwerk zijn hersteld. De binnenzijde van de voor- en achter kajuit zijn grotendeels voorzien van twee nieuwe lagen epoxy en dat geld tevens voor alle luiken onderdeks die voorzien zijn 2 twee extra nieuwe epoxy lagen.

Het was een heel gepeuter om de buitenzijde van de boot geheel siliconenvrij te krijgen en dat was wel noodzakelijk omdat plamuur en verf daar niet op kan hechten. Uiteindelijk is dat gelukt en zijn er twee nieuwe lagen plamuur op aangebracht die nu aan het uitharden zijn. De komende dagen worden de verschillende lagen midcoat en topcoat aangebracht. Op de Atlantische- en Stille oceaan had ik de oude versie getest voordat deze op de markt gebracht werd en nu ben ik de eerste boot die Neosil Fouling Release Systeem 2e generatie zal gaan testen.

De dekluiken zijn voorzien van een nieuwe laag Sikaflex, een kit die zorgt dat de randen weer goed waterdicht zijn en de eerste stickers zijn verwijderd en dat deed toch wel een beetje pijn aan mijn hart toen de jongens met een paar beitels het projectlogo van de Zeeman Ocean Challenge van de spiegel afstaken.

Na een lange werkweek met niet al te veel slaap heb ik de roeiers zonder grenzen op zaterdag avond maar even Amsterdam ingestuurd om die stad te ontdekken. Zondag mochten ze voor het eerst uitslapen.

ZOC logo verwijderd

2009-10-24T19:38:00.000-07:00

Mijn pijn in mijn hart moest ik aanzien hoe de belgen mijn Zeeman Ocean Challenge logo van de boot verwijderde

Onderzijde van de boot kaalhalen

2009-10-24T19:36:00.000-07:00

Het was een heel gepeuter om de buitenzijde van de boot geheel siliconenvrij te krijgen en dat was wel noodzakelijk omdat plamuur en verf daar niet op kan hechten. Uiteindelijk is dat gelukt en zijn er twee nieuwe lagen plamuur op aangebracht die nu aan het uitharden zijn. De komende dagen worden de verschillende lagen midcoat en topcoat van Neosil aangebracht die aangroei moeten voorkomen.

Epoxy behandeling

2009-10-24T19:33:00.000-07:00

Vrijwel alle kwetsbare plekken aan het plaatwerk zijn hersteld. De binnenzijde van de voor- en achter kajuit zijn grotendeels voorzien van twee nieuwe lagen epoxy en dat geld tevens voor alle luiken onderdeks die voorzien zijn 2 twee extra nieuwe epoxy lagen.

Belgen gaan met de Zeeman Challenger de Atlantische oceaan over

2009-10-13T20:44:00.000-07:00

ZOC update 14-10-2009

Het is even een tijdje stil geweest rond de vorderingen met de Zeeman Challenger. Mede doordat ik zes weken in China, Tibet en Nepal zat waar ik een fietsgroep begeleidde over de Friendship Highway van Lhasa in Tibet naar Kathmandu in Nepal. Even heel wat anders dan roeien, maar ook zeker zeer boeiend om over de hoogste weg ter wereld te fietsen die achtmaal over een pas boven de 5000 meter, evenals langs Mount Everest basecamp voert.

Een week geleden kwam ik weer terug in Nederland en dus is het weer tijd om verder te gaan met de zeeman Challenger en vooral ook met de twee Belgen Christophe Sepot en Bart Verboven die met de Zeeman Challenger de Atlantische oceaan gaan oversteken. Althans proberen want ze moeten het eerst nog maar eens zien te halen en om die kansen te vergroten zullen zij voor een spoedcursus oceaanroeien vanaf komende zaterdag 17 oktober vijf weken naar Nederland komen om de kneepjes van het vak te leren.

De eerste twee weken zullen in het teken staan van het grotendeels afbouwen, herinbouwen met nieuwe apparatuur van de Zeeman Challenger. Op deze manier krijgen de twee Belgische roeiers inzicht en gevoel bij het materiaal en apparatuur van de boot zodat eenmaal onderweg ook beter zullen weten hoe zij met potentiële problemen moeten omgaan. Daarnaast zal er veelvuldig getraind en getest gaan worden met e Zeeman Challenger op het Alkmaardermeer, IJsselmeer en de Noordzee. Daarbij zullen ze leren hoe het is om te roeien in een oceaanroeiboot, maar vooral ook leren omgaan met de diverse materialen en apparatuur aan boord: Hoe navigeer je op open zee, hoe werkt een zee-anker, actief radarreflector, veiligheidsmiddelen, de energievoorziening, marifoon, satellietcommunicatie, autopilots, watermaker en ga zo maar door. Een basiscursus watermakeronderhoud, maritieme electrotechniek en eerste hulp zullen ook aan de orde komen.
Niet geheel onbelangrijk is uiteraard het roeien zelf. Daar gaat het immers om. Op eigen kracht is het uiteraard de bedoeling om al roeiend de oceaan over te steken. Ik zal de jongens leren om zich hier fysiek op voor te bereiden, maar ook mentaal want ik moeilijke- en onvoorziene situaties kan dat nog een belangrijkere rol spelen. Hoe is het straks om in alle eenzaamheid daar op die grote plas te zitten. Wat doet een storm met huizenhoge golven met je of een week lang tegen de elementen in roeien terwijl je alleen maar achteruit gaat en zo zijn er natuurlijk nog heel wat meer facetten die van belang zijn.

Mij taak is het om deze jonge Belgen zo goed mogelijk aan de start van hun oversteek te laten verschijnen op 1 februari 2010 en de kans op succes van hun prachtige avontuur te verhogen.

Op de foto Christophe Sepot en Bart Verboven die ter voorbereiding en promotie voor hun Atlantische oversteek voor Artsen zonder Grenzen de 100 kilometer lange dodentocht met een opblaas roeibootje achteruit hebben gelopen.

2009-08-17T21:16:00.000-07:00

Afgelopen maand verscheen onderstaand artikel in het Belgische Che magazine:

AVONTUUR

Op bezoek bij de grootste oceaanroeier aller tijden

We gingen hem opzoeken met twee jonge Belgische aspirant-oceaanroeiers met wie we hem het vuur aan de schenen legden. “Hoe zit dat op hormonaal vlak als je maandenlang in volle zee vertoeft?”

Tekst: Wim Swinnen
Foto’s: Jelle Vermeersch

Ralph Tuijn (37), die met zijn vrouw en twee kinderen in het Noord-Hollandse kustplaatsje Castricum woont, is verpleegkundige. Maar zijn massieve, poederdroog getrainde torso en een rijtje afgebroken voortanden verwijzen naar een extreme hobby: oceaanroeien. Samen met Christophe Sepot en Bart Verboven (allebei 27), de twee Belgen die de Atlantische Oceaan willen oversteken in een roeiboot, hebben we met Tuijn afgesproken op een stemmig, zonovergoten terras aan een jachthaven in Uitgeest. Onder het genot van een assortiment exquise hapjes uit de nabijgelegen Noordzee vragen we met z’n drieën de grootste aller oceaanroeiers de kleren van het lijf. “En toen zei ik tegen mijn vrouw: ‘Als ik twee oceanen over mag roeien, krijg jij een tweede kind.’”

Hoe wordt een verpleegkundige beroepsavonturier die de wereldzeeën in een roeibootje gaat bevaren?
RALPH TUIJN: “Dat is gaandeweg gebeurd. Tot voor kort gaf ik vaak bedrijfpresentaties en leidde ik expedities in goede banen. Maar zoals iedereen weet, is het crisis in de wereld en dat betekent dat ze niet meer staan te springen om dergelijke activiteiten. Sterker, het is het eerste dat in elkaar klapt en waar men gaat op bekorten. Het zijn dus moeilijke tijden voor een professioneel avonturier. Ik ben dan maar opnieuw een tijdje als verpleegkundige aan de slag gegaan. Ik zit nu in de nachtdienst. En overdag ben ik bezig met boten repareren.”
Je hebt een nieuw project: met de roeiboot naar Spitsbergen varen. Is dat niet een beetje waanzin?
TUIJN: “Mensen zeggen ook dat de Atlantische Oceaan en zeker de Grote Oceaan overroeien waanzin is. Maar uiteindelijk is Spitsbergen maar een kort stukje voor mij. Je hebt wel de barre omstandigheden, maar het zou wel erg beroerd zijn als ik daar negen maanden over zou doen. Ik denk dat de trip maar twee tot tweeënhalf maanden duurt. Oké, je gaat wat meer ‘de koude kant’ op. Maar het is er 24 uur per dag licht en de temperatuur ligt rond het vriespunt. Aan de andere kant kan het er best wisselvallig zijn. Je zit in de Noordzee. Je krijgt dus veel meer met getijdenstromingen te maken.”
Dat maakt het dus een stuk gevaarlijker voor een roeier?
TUIJN: “Tja, als er een depressie aankomt, komt die lekker over Engeland heen, vanuit de Atlantische Oceaan richting Noorwegen. Dan kan het soms snel naar die rotsachtige kusten toe gaan. En sinds ik schipbreuk heb geleden op een eilandje op de Pacific, weet ik hoe hard die rotsen kunnen aankomen. Dat heb je liever niet. Ik ga deze keer met z’n tweeën, zodat je dankzij een beurtrol 24 uur per dag kunt roeien. Als je alleen gaat, kan dat maar twaalf uur per dag en dan ga je geheid naar de kliffen afdrijven.”

Hallucineren door slaaptekort
‘The most important kit on an expedition is your state of mind’, luidde het devies van de kanobouwers op Atafu, het eilandje waar je was gestrand. Sommige mensen zullen jouw geestelijke toestand in één woord omschrijven als ‘knettergek’.
TUIJN: “Nou, dat valt best mee, hoor. Komen jullie overigens helemaal uit België om een geestesgestoorde te interviewen? (lacht) Kijk, het is eigenlijk heel simpel. Je begint in je jeugd met wat avontuurlijke dingetjes. Wat bergbeklimmen, een beetje lange-afstandsfietsen. En gaandeweg wil je grotere en moeilijkere avonturen beleven. Net zoals iemand die een bedrijfsopleiding volgt, in een bedrijf gaat werken, carrière wil maken en probeert tot directeur op te klimmen. Je houdt van sport, van avontuur, van de natuur. En je wil altijd hogerop.”
Welk advies kun je aspirant-oceaanroeiers als Christophe en Bart geven?
TUIJN: “Eigenlijk zouden jullie bij een echte roeivereniging moeten aansluiten.”
CHRISTOPHE SEPOT: “We hebben inderdaad nog maar heel weinig ervaring met roeien.”
TUIJN: “Dat maakt niet zo veel uit. Het gaat veel meer om het avontuur dan om het roeien. Je zit op een logge boot, die ongelijk door de golven gaat. Het lijkt wel een roetsjbaan. In het begin zeg je: ‘Jezus wat een kloteboot.’ Maar na een uurtje gaat het wel lekker. Je hebt snel die slag te pakken. Veel belangrijker en wat ik zou aanbevelen is dat je de roeibeweging vaak maakt op een trainingstoestel. Op die manier raakt je lichaam eraan gewend. Zorg ervoor dat je houding oké is. Borst goed naar voor houden en zo. Dat lukt wel in de korte trainingen die je nu doet, maar als je op de oceaan zit, gaat die rug in elkaar zakken en dan krijg je rugklachten. Vooral omdat je in zo’n boot altijd maar twee stappen zet naar je bed en terug naar je roeipositie. Je loopt dus niet echt meer. Als je na een paar maanden aan land komt, moet weer leren lopen. Dan krijg je pijn aan je rug en ben je landziek. Je moet ook de gewrichten en pezen in je polsen laten wennen aan de roeihouding en voorkomen dat ze overbelast raken. Want dan zit je daar en dan kan je een maand stil gaan zitten.
»Met z’n tweeën kies je best voor een beurtrol: twee uur roeien, twee uur rusten. Dan roei je elk twaalf uur per dag. Je kunt daar niet op trainen. Als je het twee dagen doet, ben je helemaal bekaf. In het begin is dat slopend. Je begint ook te hallucineren door het slaaptekort. Maar die conditie komt er wel vanzelf.
Raad je beginnende oceaanroeiers aan om zelf hun boot te bouwen?
TUIJN: “Nou, de Amerikaanse oceaanroeier Victor Mooney had zelf een boot in elkaar geknutseld. Daar had hij wel drie jaar over gedaan. Als je de foto’s zag op zijn website, leek het wel alsof hij het ding met plakband in elkaar had geflanst. Hij begon te roeien en met het land nog in zicht begon hij water te maken. Hij moest al na drie uur de overtocht staken en zijn lekke boot is gezonken. (lacht) Afgelopen jaar heeft hij het opnieuw geprobeerd. Hij liet een boot bouwen en hield het deze keer twee weken vol. Toen moest hij ermee kappen omdat zijn watermaker (waarmee zeewater tot drinkwater wordt gefilterd; red.) niet meer functioneerde. Nu gaat hij het een derde keer proberen, onder het motto The Never Give Up Challenge. (lacht) Die man is al zes, zeven jaar bezig met de oceaan over te steken en heeft nog maar twee weken op zee gezeten.”

Drie oceanen over
SEPOT: “At je elke dag vis?”
TUIJN: “Nou, ik ving geregeld dorades van meer dan een meter lang. Maar in sommige gebieden vang je wekenlang niks. Je moet dus in elk geval gevriesdroogd voedsel meenemen. Op andere plekken zat alleen maar inktvis en als je dagenlang van die rubberen plakken moet eten, komen ze op de duur je oren uit. Op de Atlantische Oceaan gaan jullie weinig vis kunnen vangen. Je hebt kans dat je de hele oceaan overgaat en dat je niet meer dan een klein doradetje vangt.”
Blijkbaar moet je twee watermakers meenemen: een elektrische en een handmatige?
TUIJN: “Nou, dat hoeft natuurlijk niet. Je kunt gokken op alleen die elektrische. Als die stuk is, heb je onderin de boot 150 liter aan drinkwaterballast. En je kunt altijd een zeiltje spannen om regenwater op te vangen. Dan zing je het wel uit tot het einde. En je hebt achteraf een veel mooier verhaal.”
SEPOT: “Hoe krijg je zo’n overtocht ‘verkocht’ in je gezin?
TUIJN: “Ik heb tegen mijn vrouw gezegd: ’Als ik twee oceanen over mag roeien, krijg jij een tweede kind.’”
Dus vindt je vrouw het wel oké dat je zo lang weg bent? Maakt ze zich nooit zorgen?
TUIJN: “Nee, hoor. Ze heeft er vertrouwen in dat het goed gaat. Ik ben altijd met avontuur bezig geweest. Toen we elkaar leerden kennen, wist ze wie ze trof. Het was namelijk op een afscheidsfeestje, omdat ik enkele maanden op expeditie ging. Ze begrijpt wel dat het in me zit en dat ik het ga blijven doen. Voor die oversteek van de Atlantische en Grote Oceaan ben ik heel veel weggeweest en lang achter elkaar, maar dat doe je niet elk jaar. Volgend jaar ga ik naar Spitsbergen toe, dat zal ongeveer tweeënhalve maand duren. En daarna steek ik de Indische oceaan over. Dat zal drie tot drieënhalve maand duren. En dan ben ik de enige die die drie oceanen over heeft geroeid.”
Hoe verlopen de eerste dagen van zo’n oversteek?
TUIJN: “Dan moet je even loskomen en je thuissituatie vergeten. Je zit te denken: mijn god, waar ben ik mee bezig? Je hebt een paar slagen gemaakt en je moet er nog zes miljoen doen om aan de overkant te komen. Na een week ben je eraan gewend en gebeurt er van alles om je heen. Er komt een walvis naast je boot springen, of dolfijnen. Er zwemmen zeeschildpadden rond. En dan denk je: waw, te gek!”
Je werd een tijd dagelijks aangevallen door haaien.
TUIJN: “Dat is dubbel. Aan de ene kant wil je niet dat er gaten in je boot komen, aan de andere kant vind je het geweldig dat je zoiets meemaakt.”
Je was het nochtans op een bepaald moment zo beu dat je wraak wilde nemen.
TUIJN: “Ja, ik heb zo’n haai gevangen en die helemaal gaar gekookt. (lacht)”

Bungelend klokkenspel
SEPOT: “Hoe zit dat op hormonaal vlak als je maandenlang in volle zee vertoeft?”
TUIJN: “Vrienden dachten dat ik het moeilijk ging krijgen en gaven cadeautjes mee waarin Playboys bleken te zitten. Maar onderweg steek je zoveel energie in het roeien dat je daar niets aan hebt. Als je een marathon hebt gelopen, stap je ook niet je huis binnen om gelijk met je vrouw naar bed te gaan. Toen ik met mijn broer de Atlantische Oceaan over heb geroeid, dacht ik niet na een paar maanden: wat heb ik een paar lekkere billen voor me. Het was net andersom. Je bent aan het roeien, je bent naakt, en als je na twee uur ontwaakt om je shift te roeien, is het eerste wat je ziet het klokkenspel dat tussen de benen van je broer bungelt. Dan gaan je hormonen niet echt spelen. (lacht)”
Zijn Christophe en Bart niet te jong om de oceaan over te roeien. Zij die er tot dusver in zijn geslaagd, waren doorgaans dertigers en veertigers.
TUIJN: “Er zijn ook wel jongere oceaanroeiers geweest. De jongste was 19. Het maakt niet zoveel uit. Alleen, hoe ouder je bent, hoe meer je hebt gedaan in het leven. Je hebt wat meer doorzettingsvermogen en levenservaring, en je kunt alles beter relativeren. Als je 20 bent, is je hart op zijn sterkst. Op je 30ste zijn je spieren op hun sterkst. Oceaanroeien kun je dus heel lang doen.
Kennelijk ligt jouw pijngrens abnormaal hoog. Is dat van nature zo of heb je jezelf gehard?
TUIJN: “Aan de ene kant is dat ingebakken, maar het ligt ook aan je eigen attitude. Sommige mensen janken nu eenmaal vlug. Ik niet. Je moet niet zeuren bij elk pijntje, vind ik. En niet gelijk naar pijnstillers grijpen.”
In je boek Zes Miljoen Slagen over je overtocht van de Stille Oceaan beschrijf je op bloedstollende wijze hoe je ruim duizend kilo wegende roeiboot een speelbal werd van metershoge golven, waarna je vijf keer over de kop ging en schipbreuk leed. Je kneusde je heup, ribben en schouders, en je onderste voortanden braken af. Kan dit nu enkel op de Pacific gebeuren of lopen onze twee vrienden soortgelijke risico’s op de Atlantische Oceaan?
TUIJN: “Op de Grote Oceaan kun je duizenden eilanden en riffen tegenkomen. Ik heb het net niet gehaald om dat ene eiland te omzeilen. Met twee roeiers was het makkelijk geweest om er omheen te roeien. Ik had nog maar vijftig meter te gaan. Op de Atlantische Oceaan kom je geen enkel eiland tegen. Je vertrekt vanaf de Canarische eilanden en eindigt op Antigua of Barbados. Daartussen ligt helemaal niks.”
Waarom is het zo gevaarlijk als je zo’n eiland tegenkomt?
TUIJN: “Neem de Noordzee. Die is ondiep en dan heb je weinig stuwing en dus ook relatief lage golven. Hawaï daarentegen is een eiland in de Pacific dat heel diep begint en heel steil omhooggaat. Dan krijg je een hoge stuwing van het water. Daarom is het een paradijs voor surfers. Golven kunnen daar wel tien meter hoog zijn.”
SEPOT: “Kick je op zulke gevaarlijke situaties?
TUIJN: “Nee, die moet je niet opzoeken. Je probeert zoveel mogelijk in veilige gebieden te blijven. Maar dat soort situaties kan best wel spannend zijn. En als je er goed doorheen komt, is de ontlading achteraf altijd enorm.”

Feestje met twee walvissen
Heb je nooit honger geleden op de oceaan?
TUIJN: “Nee, ik at acht warme maaltijden per dag. Telkens tweepersoonsmaaltijden en één keer eentje voor vier man. Je moet eten zoveel je wilt.’s Ochtends ben ik een slechte eter. Ik roeide van 6 uur tot 12 uur. Zodra ik wakker was, begon ik te roeien. Net zolang tot ik honger kreeg. Maar ik moest wel een heel uur volmaken. Dus als ik na anderhalf uur roeien honger kreeg, maakte ik twee uur vol en dan ging ik ontbijten. Soms was ik wel vier uur aan het roeien vooraleer ik at. Tijdens het roeien had ik wel altijd water en snacks binnen handbereik: Snickers, Sultana, Marsrepen.”
Je bouwde ook af en toe een feestje in je uppie.
TUIJN: “Ik heb nog nooit zo’n leuke Koninginnedag beleefd als in mijn boot op de Pacific. Ik had een stereo-installatie aan boord, met twee keer 100 watt boxen. Ik draaide keiharde house, stak een sigaar op en kraakte een fles wodka. Twee walvissen kwamen naast me zwemmen en als ik de muziek afzette, gingen ze er vandoor. Had ik dus toch gezelschap! Je bent bezig met een avontuur, hé. Het is geen race. Je wilt wel afzien, maar ook mooie momenten meemaken. Het is zonde als je niet kan genieten van een groep dolfijnen die mee zwemt.”
Je steekt met zichtbaar genoegen de ene sigaar na de andere op.
TUIJN: “Sigaren zijn heilig voor mij, vooral op de oceaan. Ik neem ze altijd mee en vooral ’s avonds vormen ze een waar genot voor me. Op een bepaald moment waren die sigaren door het vocht in de boot beschimmeld, maar dan haalde ik gewoon de schimmel eraf en stak ik er nog eentje op. Dat was hét moment: een mooie zonsondergang en een heerlijke sigaar. In principe had ik voor iedere dag twee sigaren mee. Maar in het begin ga je wat meer roken. En dan moet je op het einde rantsoeneren, naar eentje per dag. Maar toen kwam er een Koreaanse vissersboot langs en kon ik mijn voorraad sigaren weer aanvullen.”
SEPOT: “Slaat de verveling nooit toe?
TUIJN: “Nee, elke dag was er wel wat. Het was nooit saai.”
SEPOT: “Wat is het best om de oceaan over te roeien: alleen of met z’n tweeën?“
TUIJN: “Ik doe het ‘t liefst alleen. Het is maar een klein bootje, hé. Als je met z’n tweeën gaat, moet je wel goeie afspraken maken. Ook financieel. Je moet ervoor zorgen dat je de kantjes er niet gaat aflopen. Stel dat de ene heel erg in de weer is met de boot af te werken en de ander vindt dat hij zich toch wat meer met zijn vriendin bezig moet houden. Dan krijg je onevenwichtigheid. En nog iets, als er een probleem is, moet je het gelijk open naar mekaar toe bespreken.”

Doodsangst
Kunnen Bart en Christophe er na zo’n project als betere vrienden uitkomen?
BART VERBOVEN: “Daar ben ik bijna zeker van. Onze karakters zijn verschillend. Ik ben een nogal rustige persoon, die makkelijk relativeert. Terwijl Christophe zich zorgen maakt of ik hem wel in de hand zal kunnen houden.”
SEPOT: “Ik ben emotioneler dan Bart. Ik wil deze oversteek heel graag doen, maar ik ben ook iemand die makkelijk weent of boos wordt.”
TUIJN: “Het is wel leuk dat de ene meer temperament heeft en de andere nogal flegmatiek is.”.”
SEPOT: “Twee mensen van mijn kaliber op zo’n boot zou moeilijk zijn.”
VERBOVEN: “Dan slaan we elkaar bewusteloos na een tijd.”
TUIJN: “Emoties en temperament zijn me ook niet vreemd, hoor. In bepaalde situaties kan ik me opwinden en staan schelden. Of helemaal depri worden. Toen er een golf naar binnen kwam en mijn laptop eraan ging, moest ik eerst bekoelen en tot mezelf komen. Maar in ernstige situaties, zoals stormweer, ben ik wel stabiel en stressbestendig. Dan voel ik me zeker, denk ik helder en weet ik hoe ik moet handelen om alles onder controle te houden en de storm goed door te komen. Je kunt bepaalde technieken toepassen en gaandeweg kun je je eigen karakter erdoor versterken. Maar ik heb wel een ‘onweersstorm’ meegemaakt, en daar had ik totaal geen vat op. De natuur gaat dan met je om, en je kunt er niets aan doen. Toen dacht ik dat het afgelopen was met me.”
VERBOVEN: “In een YouTube-filmpje beschrijf je op een erg kalme manier hoe slecht het op bepaalde momenten wel gaat.”
TUIJN: “Behalve bij dat onweer heb ik nooit voor mijn leven gevreesd. Toen dacht ik: dit komt niet goed. Voor de rest heb je alles onder controle. Je gaat wel eens de verkeerde richting uit. En bepaalde dingen kunnen frustrerend zijn. Het is psychisch moeilijk als je drie dagen aan het roeien bent en je blijkt in een cirkel te hebben geroeid. Zodat je weer op hetzelfde punt uitkomt als drie dagen voordien. Ik probeer zo’n situatie positief om te buigen. ‘Verrek, ik dacht al: dit herken ik hier. Dit stukje water heb ik al eerder gezien.’ Of: ‘Te gek dat dit gebeurt, op deze manier mag ik langer genieten van mijn avontuur! (lacht)”
Je bent keihard, maar ook een emotioneel man.
TUIJN: “Ja. Doorzettingsvermogen is belangrijk. En een gevoelsmens zijn is niet altijd gemakkelijk. Je loopt wel eens te schelden op jezelf. Maar daarna kan je weer extra genieten van een mooi moment. Een haai die hoog uit het water springt, bijvoorbeeld. Dan stop je gelijk met roeien. Want dat is te gek om te zien. En dan springen de tranen in je ogen.”
SEPOT: “Wil je er ooit mee stoppen, als avonturier?”
TUIJN: “Nee, het zit in mij. Ik moet avontuur hebben. Met het ouder worden, zal het moeilijker worden. Maar dan zoek ik toch wat ik nog wel kan doen. Ik wil altijd weer iets nieuws. De meeste oceaanroeiers doen het één keer. Ik niet. Iets wat je wil, wil je toch graag houden.”

De blogspot van Ralph Tuijn: http://ralphtuijn.blogspot.com/
De site van Christophe Sepot en Bart Verboven, alias de Roeiers Zonder Grenzen: http://bratsman.wordpress.com/

2009-08-12T16:21:00.000-07:00

Update herstelwerkzaamheden Zeeman Challenger

Het verwijderen van de bekabeling was echt een enorm karwei en heeft veel tijd gekost. Alles zat moervast en de oude apparatuur die defect is, is tevens verwijderd. Zo zie je op de foto onder andere de doorgerotte oude marifoon en de Inmarsat Fleet 55 die beide de schipbreuk op het eiland Atafu niet overleefd hadden, maar wat destijds te lastig was om te verwijderen. De eerste zwakke plekken zijn inmiddels versterkt met epoxy, fillets, glasmatten en multiplex. Oude sikaflex is verwijderd. Dit rubberen opvulmiddel voorkomt lekkage rond schroeven, moeren en overig beslag, maar door langdurige zonbelasting droogt het uit zodat er lekkage ontstaat.
Voorlopig is er nog genoeg werk te doen!

Voortgang reparatie Zeeman Challenger

2009-07-12T14:43:00.000-07:00

Het is een enorm werk geweest om de blauwe silliconen Neosil laag onder de waterlijn met een verfkrabbertje te verwijderen en daarna de volgende laag weg te schuren. De onderijde ziet er nu hoofdzakelijk glad uit in de vorm van de grijze primer laag. Er moeten nog enige plekken gedaan worden waar de boot nu op steunt en de kiel moet ook nog, maar dat zal gedaan worden nadat de boot op een bok is gezet.
De kompartimenten aan dek zijn aan de binnenzijde opgeschuurd en zullen twee extra epoxylagen krijgen die voor extra bescherming tegen waterinvloeden moeten zorgen. Eerst moeten nog wel een aantal plekken gerepareerd worden waar lekkage voorkwam of waar dat mogelijk in de toekomst te verwachten is.
Een groot deel van de bekabeling aan boord was aangetast door het zoute zeewater waardoor ik besloten heb om alles te vervangen en dat is een onzettende klus. Tot dusver is de helft van de bekabeling verwijderd, de accu's, de defecte watermaker, inmarsat en vaste vhf-marifoon.
Eerst wordt al het slechte verwijderd waardoor het steeds meer een ravage aan boord wordt, maar daarna kan de opbouw weer beginnen!

Reparatie Zeeman Challenger

2009-06-28T14:32:00.000-07:00

De Zeeman Challenger is vorige week goed uitgedroogd. Er stonden toch wel heel wat emmers water in de diverse compartimenten. Binnen is de loods heeft het beschadigde hoot nu goed kunnen drogen waardoor deze plekken binnenkort gereparareed en op nieuw voorzien van epoxy kunnen worden. Momenteel wordt het eco release systeem van Neosil verwijderd. Een enorm tijdrovende zaak omdat deze onderwaterlaag als kenmerk heeft dat het van siliconen is waardoor je totaal geen last aangroei hebt5. Een probleem is het echter wel om de laag te verwijderen. Eerst moet met een handkrabber de siliconenlaag en een deel van de onderliggende blauwe verf verwijderd worden waarna het resterende blauw weggeschuurd kan worden zodat er een gladde grijze primerlaag overblijft. Binnenkort zal een nieuw laag Neosil worden aangebracht. De nieuwe versie heeft dezelfde werking, maar is heel hard waardoor beschadigingen niet snel meer op zullen treden.

Reparatie Zeeman Challenger en Ralph bij SBS 6

2009-06-21T15:07:00.000-07:00

De Zeeman Challenger heeft tijdens de Zeeman Ocean Challenge gedurende 369 dagen door weer en wind aardig wat moeten doorstaan. Op open zee sloeg de roeiboot viermaal om, maar de grootste schade werd aangericht doordat na 163 dagen non-stop roeien op de Pacific schipbreuk werd geleden op het kleine Atol Atafu waarbij de Zeeman Challenger vijfmaal over de kop sloeg. Uren lang werd de boot door een enorme branding hard op de scherpe riffen geslagen en werd daarbij grotendeels vernield. Destijds is de boot op het eiland gerepareerd waarna de zeeman Ocean Challenge doorgang vond richting Papoea Nieuwe Guinnea. Niet alles kon vakkundig gerepareerd worden en zo werd er met veel lekkage doorgeroeid. Daarnaast heeft de Zeeman Challenger een week lang bij de afgelopen hiswa in de Rai in maart horizontaal aan het plafond gehangen. Dit is helaas onprofessioneel gebeurd waardoor de boot duizenden euros aan schade heeft opgelopen. De Zeeman Challenger waar ik 369 dagen op gewoond heb is en blijft mijn kindje waardoor hij het verdiend om gerestaureerd te worden zodat het weer een volledig zeewaardigschip wordt. In de zomer staat hij nu binnen in een loods bij het Alkmaardermeer en half Augustus hoop ik hem weer helemaal waterdicht te hebben en voorzien van nieuwe bekabeling en nieuwe apparatuur. Daarnaast wordt er een nieuwe laag Neosil op het onderwaterschip aangebracht, de beschadigde kiel wordt opnieuw opgebouwd en het grootste vluchtluik die sinds de schipbreuk niet meer sluit wordt verwijderd en indien niet meer te repareren vervangen. Diverse scheuren en barsten worden gerepareerd en op diverse plaatsen is vocht in het hout onder de verf en epoxy lagen getrokken. Al het water is nu eerst verwijderd om de boot goed te laten uitdrogen. 14 volle emmers kwamen uit de lekkende compartimenten. Darnaast is er begonnen met het verwijderen van de oude Neosil silliconenlaag. Een tijdrovend karwei met een verfschraper. De komende dagen volgen er hier op www.ralphtuijn.nl en www.ralphtuijn.blogspot.com foto's van de schade en de reparaties.

Ralph Tuijn is zondagavond 28 juni bij SBS 6 om 19.00 uur te zien bij het Programma de 25 meest bijzondere levensstijlen.

In dit overzicht zijn de meest bijzondere levensstijlen op een rijtje gezet. Zo is er een vrouw wier huis altijd klaar is voor de kerst. Zij spaart namelijk kerstmannen. Ze heeft er al duizend en haar dagelijks leven staat helemaal in het teken van kerst. Ook Larpers houden er aparte gewoontes op na. Larpers zijn mensen die zich in hun vrije tijd bezig houden met rollenspellen in een fantasiewereld. Een wereld vol elfen, heksen en tovenaars, en andere vreemdsoortige figuren. En iets bekender zijn de echte Gooische meisjes die hun leven wijden aan shoppen, kletsen en uit eten gaan.

Weer even ouderwets roeien

2009-06-19T21:30:00.000-07:00

Vorige week zaterdag de 21ste juni stapte ik maar weer eens in mijn oude vertrouwde roeisloep de "Yellow Fin", vernoemd naar een van de snelst zwemmende vissen ter wereld en het is of beter gezegd was ook een ontzettend snelle boot want ik meen dat de snelste tijden ooit tijdens de Harlingen-Terschelling race, de Amsterdamse grachtenrace en die van Muiden-Pampus-Muiden nog steeds op onze naam staan, maar nu ging het anders. We zijn niet meer het goede gedisciplineerde studenten team van de Hogeschool Holland van vroeger, maar tegenwoordig de "Vrienden van de Yellowfin". 17 jaar geleden in 1992 begon mijn roeicarriere bij de Hogeschool Holland, de laatste jaren ben ik er dan niet meer bij geweest, maar ik heb nog nooit zo langzaam geroeid als de afgelopen wedstrijd. Ruim drie jaar geleden was mijn vorige wedstrijd. De 34 kilometer lange Harlingen-Terschelling race en dat ging toen nog aardig, maar nu werden we gelijk bij de start door iedereen zoek geroeid. Door allerlei boten die ons in de verste verte nog nooit ingehaald hadden. Er was geen gang meer in die bak te krijgen. De boegroeier naast mij zocht de schuld uiteraard bij het materiaal: "Volgens mij zitten er hondertden kilo's water in het hout geogen", maar Nee we zijn gewoon allemaal 15 jaar ouder geworden en zo werden we 17e van de 24 boten en dat met vrijwel zeker de snelste boot van het veld

Nieuwe sponsor Optima en Studer

2009-06-02T17:45:00.000-07:00

De 80 degrees North Challenge heeft een nieuwe sponsor. De Hoeve Multipower
De Hoeve Multipower is specialist in mobiele energiesystemen die geschikt zijn voor diverse toepassingen, zoals landbouw/scheepvaart/industrie/automotive, en biedt u diverse oplossingen voor uw mobiele DC- of AC-energievoorziening.
De Hoeve Multipower is de nederlandse importeur van Optima accu's en Studer en zal het project met deze twee merken sponsoren.
De Optima Blue Top Marine accu's zijn uitermate geschikt voor ruige omstandiheden op open zee.De gepatenteerde Spiralcell® Technologie garandeert langere ontlaadtijden, korte laadtijden, en gaat twee keer zo lang mee als een traditionele accu voor de scheepvaart. Bovendien is de accu 100 % lekvrij en bijzonder hittebestendig, kan hij langer worden opgeslagen en is hij vijftien keer minder gevoelig voor trillingen.De OPTIMA Blue Top is een start-/deep-cycle accu die behalve voor het starten van de motor,ook als stroombron voor alle instrumenten en apparaten aan boord,kan dienen.

Zoon Ravi goboren

2009-05-16T13:56:00.001-07:00

Op woensdagmorgen 13 mei 2009 om 2.15 uur is na een korte bevalling onze gezonde zoon Ravi Leif Kees geboren. Bij de goorte woog hij 3740 gram en is 49 centimeter.

De nieuwe boot is geshaped

2009-05-07T14:26:00.000-07:00

De gehele boot is geplamuurd en geshaped en ziet er weer net zo prachtig strak uit als de Zeeman Challenger in het begin van 2006. Kooij en Westland jachtschilders uit Huizen hebben vakwerk verricht met de materialen van Epifanes en over twee weken zal er tevens van Epifanes een toplaag van hoogglans verf over de boot aangebracht worden. Het onderwaterschip zal dan voorzien worden van de nieuwe lijn van Neosil. Het eco-release systeem wat voor het eerst eens een antifoulling produceerd die geheel milieuvriendelijk is en ook gezond is voor de mens wanneer er aan gewerkt moet worden. Zowel Epifanes als Neosil hebben hun diensten bewezen tijdens de Zeeman Ocean Challenge op de Zeeman Challenger en zullen dat nu zeker ook weer doen tijdens de "80 dregrees north challenge". De oude versie van Neosil op siliconenbasis werkte uitstekend tegen aangroei tijdens de 369 dagen op de Atlantische- en Stille oceaan, maar was nog kwetsbaar. De nieuwe serie is keihard en heeft de zelfde kwaliteiten waardoor het een stootje kan hebben.

80 degrees North Challange

2009-04-16T19:33:00.000-07:00

Hier de eerste foto's van de nieuwe boot in aanbouw. Het is hetzelfde model oceaanroeiboot als de Zeeman Challenger waarmee ik van 2006 tot en met 2008 de Atlantische- en Grote oceaan ben overgestoken. De Zeeman Challenger is na 369 roeiendagen en een schipbreuk met pensioen gemaakt, maar deze zal komende zomer wel gerenoveerd worden en er zullen nog wel korte tochtjes mee gemaakt worden. De nieuwe boot heeft enige aanpassingen ten opzichte van de Zeeman Challenger en is bedoeld voor een nieuw project eind zomer 2010. Een roeitocht over de Noordzee en de Noorse zee van Nederland naar Spitsbergen op de 80ste breedtegraad.
In 2008 hebben Maurits Oud (www.mauritsoud.nl) en ik deze roeiboot gebouwd en het casco staat momenteel in Huizen waar een professioneel bedrijf het casco plamuurt en aflakt. Twee sponsors van van het Zeeman Ocean Challenge project ondersteunen deze expeditie wederom. Epifanes (www.epifanes.nl) verzorgde de West system epoxy, plamuur en bootlak en Neosil het fouling release system op het onderwaterschip, waar dus echt helemaal niets aanvast groeit (www.neosil.nl).
Op de foto is de boot in Huizen te zien nadat hij geplamuurd is. Alle oneffenheden van het hout en de glasvezelmatten zijn weggewerkt.
Kijk ook nog even op www.youtube.com/user/ralphtuijn voor de nieuwste films van de Aconcagua klimexpeditie van februari 2009.